سلسلهء مولويّه بشمار مىرود و مدّت نه سال مولانا بهدايت وى سلوك مىنموده بلكه بموجب اشارات سلطان ولد و روايات فريدون سپهسالار و افلاكى وى مولانا را به فقر دلالت كرده و به حلقهء درويشان در آورده است . و اينك سخنان سلطان ولد : در بيان نشستن مولانا جلال الدّين قدّسنا اللّه بسرّه العزيز بر جاى والدش مولانا بهاء الدّين ولد رضى اللّه عنه و بعلم و عمل و زهد و تقوى همچون پدر آراسته شدن و رسيدن سيّد برهان الدّين محقّق عظّم اللّه ذكره بطلب شيخ خود به قونيه و شيخ را نايافتن و فرزندش مولانا جلال الدّين را ديدن كه در علوم ظاهر به‌غايت شده بود و به مرتبهء پدر رسيده و به دو گفتن كه بعلم وارث پدر شدى الّا پدرت را غير از اين احوال ظاهر ، احوال ديگر بود و آن آمدنى است نه آموختنى ، بررسته است نه بربسته و آن احوال از حضرتش به من رسيده است آن را نيز از من كسب كن تا در همه چيز ظاهرا و باطنا وارث پدر گردى و عين او شوى . ( ولدنامه ، طبع طهران ، ص 194 - 193 ) و در ذيل اين سخن گويد : گفت از ان پس بشه جلال الدّين * گرچه در علم نادرى و گزين ليك بد والد تو صاحب حال * جوى آن را و درگذر از قال قال او را گرفته‌يى به دو دست * همچو من شو ز حال او سرمست